IS VIBRANT OR VIBRATING GUJARAT?

Dear comrades!

It’s a must time to discuss about Modi and his atrocities in Gujarat,its also arising a question that is the people of Gujarat living in a democratic or dictatorship state?

Even after Tehelka’s special issue about the truth GUJARAT 2002,IN THE WORDS OF THE MEN WHO DID IT,

• Modi is wandering in the streets of Gujarat freely,


• Justifying what he did


• Going to compete in Gujarat elections-2007 as a CM nominee
  

Most of the people who read that special issue were mentally upset; some of the impacts from the readers of Tehelka are as follows

Your issue on Gujarat made me want to vomit, it’s been long long time since I cried over something in a news magazine

The fence has eaten the crops

Your special issue the truth Gujarath 2002: did what the CBI, the IB and the CID could not do

You need to make yourselves more publicly available, so that people get REAL news instead of the manufacturings of rumors mills and celebrity gossip, published by most of the news media in India

In these circumstances, lets come to the Gujarat elections-2007

This is the time to the people of Gujarat to teach a lesson to Modi, but

In Gujarat more than 80% of the people are justifying the genocide against Muslims

They have lost the moral decency to react in the situation even a layman can do that.


I have seen NDTV’s FOR AND AGAINST on the topic vibrant Gujarat a reality? on 6-12-07

Two kinds of people, those who are supporting Modi and opposing him the people who were supported him never talked about the wounds on 2002, but they Blindly mentioned Gujarat’s industrial development over 5 years rather than burial of Social justice, but from left side who are against Modi revealed the truth, particularly Rekha Rhodwitiya an artist from Gujarat gave enthralled talk and it was an outcome of moral decency.
………………………………………………………Continue

The Shameful Hounding Of Taslima

Is the fate of Taslima Nasreen also the story of the death of liberalism in India? The Right and the Left have both assaulted liberal freedoms when their political interests have been threatened. SHANTANU GUHA RAY reports on why nobody would do anything

BARI FIRBO Sunilda.. koto din bari jai ni. Koto din bari firey kobji dubiye gorom dal bhaat khai ni. Kichchu bujhte paarchi na ki hochchey (Want to return home, Sunilda. It’s been ages since I went home and ate my favourite plate of steaming rice and dal. I can’t understand what’s happening.)” That was Taslima Nasreen from Munich in 2004 to the Bengali writer Sunil Gangopadhyay. She could be saying that once again

As we go to press, the Bangladeshi writer has become a hounded refugee in a country she calls home, tossed around like an unwanted, inconvenient entity nobody seems to want to risk।Taslima had arrived in India believing it to be a place where she could speak and write freely, live openly। India had established enviable credentials as a place of refuge for those fighting for democracy and liberal rights

The Dalai Lama and thousands of his followers, leaders of the Nepali Congress battling for democracy, Pakistani writers such as Faiz Ahmed Faiz and Fahmida Riaz, Sheikh Hasina Wajed, daughter of Sheikh Mujibur Rehman and former prime minister of Bangladesh, Najibullah of Afghanistan — his family are, in fact, still here

So what suddenly happened with Taslima Nasreen? A quite simple and shameful thing: she became politically uncomfortable and was unceremoniously kicked out. And the shoe this time was on the wrong foot — it was the Left turning on liberal rights and freedoms, perhaps exposing its real character: when it comes to the interests of the Party, freedoms be damned, liberties can go to shreds. That happened in Nandigram. That repeated itself with Taslima Nasreen. After a band of Muslims took to the streets protesting against the award-winning writer, she was made a vagabond, shuttled to Jaipur, then to Delhi and eventually to a secret location on the south-western periphery of the capital, under National Security Guard protection.The Left, which has often railed against the intolerance of the Sangh Parivar towards writers and artists, suddenly exposed its own fragility to bigotry: Taslima wasn’t worth protecting because she was going to cost the Left precious Muslim votes in West Bengal. And funnily enough, Gujarat Chief Minister Narendra Modi opened his election campaign with an invitation to “Taslimaben” to live in Gujarat. His colleagues in New Delhi took their “protect-Taslima” campaign to a new pitch, if only to embarrass the Left and take the attention off their own excesses.

The illiberalism of the Left had suddenly given moral gut to the illiberalism of the Right. And the Centre mostly just mumbled and fumbled. “This has become a sordid political game,” said a senior Congressman who would not be named, “Nobody is really bothered about Taslima, they are all addressing their vote banks.”Sure enough, the discourse never even veered close to issues of liberal freedom. “Her writings can be a subject of criticism but the way she was sent out is certainly deplorable,” says Joy Goswami, noted writer and features editor, Sangbad Pratidin, a Kolkata daily. His voice finds support from All-India Progressive Women’s Association general secretary Kumudini Pati, who along with Bhasha Singh of the Jan Sanskriti Manch, visited the writer recently: “This is nothing but a witch-hunt. How can creative people be used as political pawns? Nandigram and Rizwanur have hurt the sentiments of the Muslim community in West Bengal and Taslima’s ouster from Kolkata seems to me more like a political move.”

Of course the CPM refuted any such suggestions but it was clear the party was no longer prepared to defend Taslima from the mob and risk a votebank erosion. “The Centre gave her the visa, Taslima is their responsibility,” CPM spokesman Sitaram Yechury bluntly said. In Kolkata, home to Taslima for the past three years, both the state government and top city police officials refused comment. While mandarins in the Writers Building made polite and uncertain noises about Taslima being “welcome to return”, the police made it clear she was not wanted. “I am not making any statement on Taslima. We sent her out because of security reasons on instructions from the state Home Department,” said Kolkata Deputy Commissioner of Police Vineet Goyal, days after his juniors had loaded the writer on board a plane for Jaipur without any extra clothes. “We had orders to pack her off instantly,” Goyal said.

But Taslima Nasreen was never going to be about the minutiae of bureaucratic decisionmaking. The ripples of her renewed distress took little time in reaching the Prime Minister’s Office, then working out of Camp Kampala, venue of the Commonwealth Summit. Almost the first thing the prime minister did upon arriving home was to let it be known that the government will not tolerate the harassment of Taslima Nasreen by what it called “fundamentalist” forces, and that it will ensure her safety at all costs. And External Affairs Minister Pranab Mukherjee assured Parliament that the government would not only extend Taslima’s stay visa but also provide her security (Taslima is a Swedish national and her India visa expires in February 2008).BUT BEYOND that, there was little. On the contrary, even those seeking protection for Taslima were cautioning her to “behave”. Foreign minister Mukherjee said: “It is expected that the guest (Taslima) will refrain from activities that hurt the sentiments of our people.” Clearly, both the government and the Congress too had their eyes on the Islamist street. “This is a hazy stand and could — in some ways — curb her freedom as a writer,” said noted painter Suvaprasanna, adding: “Her long-standing issue is all about her freedom of expression. Now that the government has made a statement, who will decide what will and what will not hurt religious sentiments in India? Will she send her manuscripts to the information and broadcasting ministry every now and then?” Agreed Zoya Hasan, who teaches political science at Jawaharlal Nehru University: “It is sad to see no one taking a stand. She has not done anything to merit this.”Writer Sunil Gangopadhyay was equally enraged: “Someone has to take the responsibility. How can an author be hounded like this?” he asked

From Tehelka Magazine, Vol 4, Issue 47, Dated Dec 08 , 2007

ஞாநியின் ஓ பக்கங்கள் - பத்திரிகையாளர்களின் ஓட்டைக் கண்டனங்கள்

தமிழக முதல்வரும், திமு க. தலைவருமான கருணாநிதியைக் கொச்சைப்படுத்தி, ஆனந்த விகடனில், பத்திரிகையாளர் ஞாநியின் "விருப்பப்படி இருக்க விடுங்கள்" என்ற தலைப்பில் எழுதியதை அனைத்துத் தரபினரும் கண்டித்துள்ளனர்।இதனிடையே, ஞாநியின் அநாகரீகமான எழுத்தைக் கண்டித்து, தமிழகத்தின் எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி கண்டனக் கூட்டம் நடத்தியுள்ளனர். 'தீம்புனல்' சார்பில் சென்னை வாணி மகாலில் 20.10.07 சனிக்கிழமை மாலை 6 மணிக்கு மேல் ஆரம்பித்து இரவு 10 மணிவரையிலும் இக்கூட்டம் நடைபெற்றது.இக்கூட்டத்தில் கவிஞர் இளையபாரதி வரவேற்று பேசினார். கவிஞர் தமிழச்சி முகவுரை ஆற்றினார். பத்திரிகையாளர் ஏ.எஸ்.பன்னீர்செல்வம் தலைமை தாங்கினார். கவிஞர் அறிவுமதி, கவிஞர் கரிகாலன், பேராசிரியர் அ.மார்க்ஸ், கவிஞர் சல்மா, எழுத்தாளர் இமயம், சட்டமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார், பேராசிரியர் வீ.அரசு, தாமரை ஆசிரியர் சி.மகேந்திரன், பத்திரிகையாளர் டி.எஸ்.எஸ். மணி, கவிஞர் மனுஷ்ய புத்திரன், எழுத்தாளர் பிரபஞசன் ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினர்.இறையன்பன் குத்தூஸ் சிறப்புப் பாடல் பாடினார்.

கூட்டத்தில் நானும் கலந்து கொண்டேன்.... இதோ விமர்சனங்கள்.......

முகப்புரைக்கேற்ற - தமிழச்சி
தனி மனிதக் கண்டனக் கூட்டம் தேவை தானா ! என நாங்கள் நினைத்த பொழுது- புரிந்தும் புரியாமலும்
விளக்கி- நீ என்ன மாமனா மச்சானா என்ற கேள்வியோடு முடித்து கொண்டார்

தொரப்பாடி ஜெயிலுக்குள்ளே! - அறிவுமதி
பாவம் பெரியாரின் முகத்தைப் பெரியவரிடம்
காண்கிறார்! - சரி இருக்கட்டும்
தொண்ணூற்று மூன்றாம் வயதிலும் போராடிய பெரியாரின் தியாகத்தை - நினைத்து
கம்முகிரார்! விம்முகிறார்!- ஆனால் வெளிவரும் கண்ணீர் பெரியவருக்காக?- என வைத்துக்கொள்வோம்!
உணர்ச்சி வசப்படுதல் என்பது - தற்காலிகமானது என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன?

பேராசிரியர் அ.மார்க்ஸ் பேச்சு அக்மார்க்
பெரியவர் புராணம் இல்லை
ஞாநியின் வஞ்ச இகழ்ச்சியினை
தெளிவு பெற எடுத்துக்காட்டி
கனிமொழியிடம் சில கேள்விகளையும்
தொடுத்து- மொழியின் மவுனததைக் கலைக்க வேண்டுமெனக் கூறி கலகலத்தார் - நாங்களுந்தான்

பிழைக்கக் கற்று கொண்ட - ரவிக்குமார்
பெரியாரையே பழித்த பெரியவர் இவர்?- ஆக பெரியவர் புராணத்தையும் படிகத்தவறவில்லை அக மகிழ்ந்தார்! புகழ்ந்தார்! ஆர்ப்பரித்தார்- பிறகு நாட்டையே மாற்றும் வண்ணப் பெட்டியைக் கொடுப்பவரல்லவா!
தமிழகப் பெரியவர்.
அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகும் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தவரல்லவா- நடைமுறைப்படுத்தாமல் பேசாமல் நீவிர் பெரியவர் கழகத்திலேயே தஞ்சம் அடையலாம்!
தேர்தல் வரட்டும் பார்க்கலாம் என்கிறீரோ
அதுவும் சரிதான்......

வானம் வசப்படும்- பிரபஞ்சதிட்டம்
பெரியார் புராணமும் பாடவில்லை
பெரியவர் புராணமும் இல்லை
சுயப்புராணம் ஒன்றே இவருக்கு தெரிந்தது
ஞாநி யார்? ஞானி யார்?
என்று புரிய வைத்தது இவர் தானாம்
இந்த ஞாநிக்கு அஞ்ஞாநி என்று
பெயர் வைத்ததும் இவர் தானாம் - என்கிறது
இவர் புராணம.
உலகப் பத்திரிகையாளர்-எ.ஸ்.பன்னீர் செல்வம்
ஏனோ இவரிடம் அவாள் வாடை வீசுகின்றது
படிச்சுண்டு! சொல்லிண்டு! கேட்டுண்டு!
ஞாநியை சிவப்பு சட்டைப் போட்டுக்கொண்டு- காவி வார்த்தை பேசாதே என்றார்.
கருத்தில் தெளிவு- ஆனாலும்
இட ஒதுக்கீடு- பகுத்தறிவு போட்ட பிச்சை என்று கொச்சை வார்த்தை பேசிக் காயப்படுத்தினார்।

இவை எல்லாம் இருக்கட்டும்
ஞாநி வார்த்தை கண்டனத்திற்கு உரியதே!


வேட்டியில் மூத்திரம் போய்விட்டதாக
ஓலமிடுகிராயே - முதலில் நீ உன்
கோவணத்தை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்
மற்றவரிடம் இருக்கும் பொது நற்குணத்தைப்
பார்க்காமல்- உடற்கோளாரைப் பற்றி
சொல்கிறாயே- இதுதான் அறிந்தும்
அறியாமலும் நீ அறிந்து கொண்டதா.....
உனது பக்கங்கள் ஓ பக்கங்கள் அல்ல!
ஓட்டைப் பக்கங்கள்!

தீம்புனல் படைப்பாளிகள் அமைப்பு
வேதாந்தியிடம் வேதம் கற்கச்
சென்றிருந்ததோ-ஃபத்வாவின் பொழுது
உன் தீ என்ன கனலாக இருந்ததோ! மூடர்களே உங்களுக்குத் தெரியாதா! தீயின் கனல் தான்
பெருந்தீயை உருவாக்குமென்று!- ஓ
அந்த ஆரியத் தீயை இந்தத் தீயால்
எரிக்க முடியாதென்ற அறியாமையோ!!!!!!

அம்பேத்கரும் இந்திய அரசியலும்

நாதியற்று நாலாப்பக்கமும்
புழுக்களாய் நெளிந்தவர்களை
வெடிகுண்டு கிடங்காய் மாற்றி
வெடிக்க வைத்த தீக்குச்சி!

அடிமைச் சங்கிலியை
வெட்டி எறிந்த கோடாலி!
உறங்கிக் கிடந்த சேரிகளை
உசுப்பி விட்டவன்!
ஊமைகளைப் பேச வைத்தவன்!

வாழ்வு எங்கே என
வயல் காட்டில் தேடியவர்
முகத்தை தொலைத்து விட்டு
முகவரியைத் தேடியவர்

விதி இதுதான் என்று
மிதியுண்டு கிடந்தவர்கள்
கோபுரத்தை சுமந்து கொண்டு
அடிக்கல்லாய் போனவர்கள்

திசைகள் தெரியாமல்
தினந்தோறும் அழுதவர்கள்
அழுகையைத் துடைக்க
அம்பேத்கர் கரங்கள்!

வீதியில் இறங்காமல்
விதியை நொந்து பயனில்லை
வாருங்கள் என் பின்னால்
போருக்குத் தயாரவோம்!

அம்பேத்கர் பின்னால்
அணி அணியாய் அடிமை சனம்

அடிமைகளின் விடுதலைக்கு
அடிக்கால் நாட்டவே
அம்பேத்கர் எழுதினார்
அரசியல் சாசனம்

அவர் கையில் பேனா இருந்தது அதற்குப் பின்னால் பூணூல் இருந்தது!

பூணூலில் சிக்கியது இந்தியச் சட்டம்
நூல் இருக்கும் திசையில் தானே பேனா செல்லும் சிக்கலை உடைக்க
சட்ட சிக்கல்கள் ஏராளம்

நந்தனை எரித்த நெருப்பின் மிச்சம்
மராத்திய மண்ணில்
மரத்வாடா வையும் எரித்தது
மனம் போன போக்கில்
மக்களையும் எரித்தது

எதிரியிடம் இருந்து
எரி நெருப்பைப் பிடுங்குவோம்!
எரித்த கைகளை- அதில்
முறித்துப் போடுவோம்!
...................... முன்னவன்

நான் விடுதலைக் களத்தில்.....

நீ என்னை காயப் படுத்தினால்

வரலாறு ஆகிவிடுவேன்!

நீ என்னை ஏசினால்

சிந்தனையாளன் ஆவேன்!

நீ என்னை அடித்தால்

விழித்துக் கொள்வேன்!

நீ என்னைக் காயப்போட்டால்

கவிதையாகி விடுவேன்!

நீ என்னை பொனமாக்கினால்

தியாகியாக எழுவேன்!

உன்னால் எனக்கொன்றும் அழிவில்லை

உனக்குத்தான் ஏனெனில்

நான் விடுதலைக் களத்தில்.

..........................தலையாரி